می اندیشم که شاید خواب بوده ام

پاک کن
کلمه ها را
از سطرها می ربود                                                              
مداد نوشت:

                  دار

کلمه ها آویزان شدند.

خواب نوشته ی شیوا در یکشنبه هفدهم آبان 1388 ساعت 1:0 موضوع | لینک ثابت

پسرا! دخترا! بشتابید،بشتابید!!!
فردای امروز 12 ابان می دانید چه روزی است؟! خب معلوم است به عبارتی با یک حساب سرانگشتی می شود 1+12 آبان ماه!!!
خب! چرا بِر و بِر دارید من رو نگاه می کنید؟! خب مگه نمی گم بشتابید!
بشتابید به سوی بهترین عمل...مبارزه با استبداد و استعمارو استکبارو ...بارو...مارو باش با کیا داریم صحبت می کنیم!!!

نه نه! من اصلا با کسی شوخی ندارما!!! جوون ها و نوجوون ها بشتابید به خدا اگر نشتابید بعدا دندان به زبان، نه! زبان به دندان، نه! انگشت در دهان، نه! اصلن مهم نیست چی در دهان و چی بیرون دهان پشیمون می شیدااااااااااا!!!

ای نسل بدبخت پس از انقلاب...ای بیچاره...ای فلک زده!!! ای نسل سومی که شبیه چوب دو سر گلاب به روت می باشی پاشو!!! ناسلامتی ۱۳ آبانه ها!!!
*
اِ اِ اِ اِ !!! هی! بغل دستی چرا داری به من با انگشتت سیخونک می زنی... چی می گی؟آشوب کدومه؟! اغتشاش کدومه...شاش کدومه؟!...ای بابا این یه برنامه ی کاملا تفریحی و مهیج برای نسل سوم پس از انقلاب با همیاری و مساعدت کمی هم از طرف نسل چهارم بعد از انقلابه...اغتشاش کدومه؟!

هی! هی! چرا نمی ذاری بنویسم با تو ام هی! یابو با تو ام بذار کارم رو بکنم... دست و پام رو چرا می بندی ...دستت رو بکش کنار...هی! لجن! بذار حرفمو بزنم...دهنم و چرا می گی...ر...ر...ری...ریدم به این زندگی!!! ............................................................................................................................

.........................................................................................................................................

خواب نوشته ی شیوا در سه شنبه دوازدهم آبان 1388 ساعت 17:56 موضوع | لینک ثابت

صبح زود از خواب بیدار می شی و پنجره ی اتاق رو باز می کنی تا هوایی عوض کنی ولی به محض باز کردن پنجره بوی مرگ روی صورتت می پاشه و تمام شاخ و برگ های درخت گردوی توی حیاط رو شبیه چوبه ی دار می بینی!!!
صدای خرخر نفس های رو به خاموشی کسی توی گوشت می پیچه و مو بر اندامت صاف می شه!

از بوی مرگ در فضای پاییزی حیاط دلت به هم می خورد و به سوی شیر آب می روی تا آبی به رویت بزنی...شیر آب که باز می شه خطی از سرخی جلوی چشمات رو می گیره و بوی تند خون بیش از پیش دلت رو به هم می زنه...شکل خون لخته شده در رگ های کسی چشمت رو خراش می ده...دل آشوبه می گیری

چرا امروز همه چیز شکل مرگه؟! هی با خودت تکرار می کنی...شکل مرگ...شکل مرگ...مرگ که شکل بدی نداره...پس چرا این شکلی؟! چرا این شکلی؟!

***
پشت میز می شینی و کامپیوتر رو روشن می کنی...سایت رو باز می کنی و اولین خبری که روی مانیتور می بینی این است

                                                    بهنود شجاعی اعدام شد

چندین بار ناباورانه نگاه می کنی...هی نگاه می کنی...هی نگاه می کنی! همه جا همین نوشته شده!!! اعدام شد اعدام شد اعدام شد...
حالا داری فکر می کنی به یه جامعه به اصطلاح دینی! هزار تا جمله و هزار تا شعار دائم می یاد تو ذهنت...هر چی برای خودت نمی پسندی برای دیگران مپسند...لذت بخشش در انتقام نیست و و و هزار تا از این حرفای جور واجور...سرت گیج می ره!!!  بلند می شی یه لیوان آب خنک بخوری اما باز هم آب رو رنگ خون می بینی!

یکی نیست آخه بگه ای بی همه چیزی که نشستی پشت یه میز و از صبح تا شب هی داری حکم صادر می کنی،اون فقط یه نوجوون بود که نه به عمد که غیر عمد باعث مرگ کسی مثل خودش شده بود...چرا باید اعدام می شد؟! پس چرا اگر اعدام حق این پسر بوده حق اون کسایی که خون جوونارو به ناحق ریختن و می ریزن نیست؟! کجای این داوری عادلانه است؟! کجای این داوری دینی و اسلامی است؟! کاش قبل از اینکه یه مشت مردیکه ی ریشکی رو بر مسند قضاوت می نشوندین کمی روی روح و روانشون کار می کردین و میدیدین که آیا عقده های فرو خورده دارند یا نه، که بعده ها این عقده ها رو بر سر جماعت بی گناه خالی نکنن!این سیستم قضایی به همان اندازه فاسد و نامشروع و نا حق است که این حکومت!!!

آی کسانی که ایمان آورده اید! این است معنای واقعی عدالت...این است حکومت عدل "علی"!!!!!!!!! این است حکومت اسلامی!!! این است...این است...

این پسرک جوان هم مثل خیلی های دیگه ناعادلانه پای چوبه ی دار رفت و پس از این نیز باز شاهد اعدام خواهیم بود...تا باشد و باشد و باشد تا زمان داوری کند اما ...

اما داوری آن سوی در نشسته است
بی ردای شوم قاضیان
ذات اش درایت و انصاف
هیات اش،زمان

پی نوشت : از دوستان به دلیل اینکه نظرات رو پس از دیدن تایید می کنم پوزش می خوام چون کسانی در اینجا کامنت های غیر اخلاقی می ذارن...پوزش من را بپذیرید

خواب نوشته ی شیوا در یکشنبه نوزدهم مهر 1388 ساعت 10:4 موضوع | لینک ثابت

وای که نمی دونستم تاب قفس نداره
یه روز رفتم سراغش دیدم نفس نداره
براش گریه می کردم ولی چشماش نمی دید
انگار تو آون لحظه ها خواب دریا رو می دید
انگار می گفت که ماهی توی دریا قشنگه
ماهیه تنگ بلور یه ماهی دلتنگه...

پشت یه میز بیخود اداری نشسته بودم و مشغول تهیه یه گزارش بودم که سر و کلش پیدا شد...با یه مانتوی آبی آسمونی و روسری چهارخونه ی آبی و سندل های کرم رنگ و موهای روشن صافی که در هم ریخته از زیر روسریش بیرون زده بود و یه ساندویچ آیدا تو دستای سپید توپولیش!!! 

وقتی روبروم نشست و چشماش خندید بهم،گفتم این دختر کنار من می مونه...می مونه؟!
روزهای پاییزی زیبا...بی آنکه چیز زیادی از هم بدونیم و هم رو بشناسیم ظهرها دست هم رو می گرفتیم و در هوای بارونی پاییز و خیابان آبان قدم می زدیم و ترانه می خوندیم...ویگن...مرضیه...گوگوش..پوران!!! انگار نه انگار که من از او کوچکترم و او از من بزرگ تر...هوای خوبی بود دلتنگ و دل باز! دستای من همیشه داغ داغ و دستای اون همیشه سرد بود ولی عمیقا مهربون بود...

کم کم تو دل هم ریشه کردیم...هر دو دردهای زیاد داشتیم و کوه رو بر دوش خود از کوه بالا می بردیم اما در کنار هم دو طناز می شدیم که تمام گفتگوهامون به خنده های از ته دل ختم می شد...آنقدر می خندیدیم که اشک از چشممان پایین می ریخت و دلهامون رو می گرفتیم و آخ و واخ می کردیم...

آبان ماه،ماه آشنایی او با بقیه دوستان من بود...با جبهه مشارکت...با امید و پویا و علیرضا!!! ماه آشناییش با پسری که در اینجا از بردن اسمش به خاطر دلایل امنیتی معذورم!!!

روزهای صبح اقتصاد و اشتهارد و رضا یزدانی و ترانه های خیس و کباب ترکی و برف و بهزاد بیسادی و زمستون تن عریون باغچه چون بیابون!!! و شادمانی ما با شروین که جای پسرمون بود و شیرین!!! جشن چلچراغ و بی شیله پیله شاد بودن...روزهای روسری سپید و استادیوم ازادی و جیغ و هوار برای حقمون...

شب های کنار هم بودن و زار زدن ها و همان دم خندیدن های دیوانه وار...شب ها برای ما شب نبود!برق نگاه ماهی کوچولوی من شب رو نمی شناختن...ما شعر می نوشتیم...خاطرات رو ورق می زدیم و حالی می کردیم که نگو و نپرس.

اما دور بر ماهی من  شلوغ شده بود و کم کم همه پرر نگ شده بودن،مثل من!!!
چه خوب...چه خوب که دیگه اینهمه آدم کنارش بودن و اون راه ها و کارهای تازه ای رو تجربه می کرد...اما من احساس تنهایی می کردم...تنهایی!!! اون مثل سابق نبود و گاهی توی دفتر به من اخم می کرد ولی دوستم داشت و من هم دوستش داشتم...

کم کم،کم شدم!!!

روزهای جدید زندگی اون شروع شد...اون باید می رفت...و رفت!
می دونم که دلتنگم می شه و می دونم که می دونه که دلتنگشم...

امروز سالگرد آشنایی من با مهراوه عزیزمه...همون روز با همون روسری آبی و موهای آشفته!!! چقدر دلم می خواست همین لحظه که پشت یه میمز مزخرف دیگه نشستم و بغض راه گلوم رو بسته یه لحظه چشمام رو می بستم و باز می کردم و باز تو روبروم ظاهر می شدی...

پی نوشت:لازمه ی دوستی زمانه اما گاهی وقتا بعضیا بی گذشت ثانیه ای عمیقا دوست هستند..یه دوستی ناب ناب!

مهراوه ی من سالگرد دوستیمون مبارک!!!

خواب نوشته ی شیوا در شنبه یازدهم مهر 1388 ساعت 14:56 موضوع | لینک ثابت

بیا برویم به سوی باد شمال
آن سوی پرچین گریه ها
سرپناهی خیس از مژه های ماه را بلدم
که بی راهه ی دریا نیست.                                                                                                                                                                                                                                            دیگر از این همه سلام ضبط شده بر آداب لاجرم خسته ام
 بیا برویم!

آن سوی هرچه حرف و حدیث امروزست
همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقی ست
می توانیم بی تکلم خاطره ای حتا کامل شویم

بی خود این آینه را روبروی خاطره مگیر
هیچ اتفاقی رخ نداده است
تنها شبی هفت ساله خوابیدم و
بامدادان هزار ساله برخاستم.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                هووم!!!
همه چیز یه جور دیگه بود...آسمان و زمین و هوا و کوه و دریا!!!
چرا همه چیز شکل دیگری شده؟! آیا چشم هایم دارد آلبالو گیلاس می بیند یا ... چرا همیشه آنچه فکر نمی کنی اتفاق می افته؟! اووووووف... به گمانم دارد یک اتفاق تازه می افتد!!!                                                                                                                                                                                                                                                                   

خواب نوشته ی شیوا در یکشنبه پنجم مهر 1388 ساعت 13:53 موضوع | لینک ثابت